Η «παγκοσμιοποίηση» του σακχαρώδους διαβήτη έχει – δυστυχώς – λάβει διαστάσεις «πανδημίας». Οι μακροπρόθεσμες επιπλοκές του διαβήτη αφορούν πλέον τις παραγωγικές ηλικίες του κοινωνικού μας ιστού, γεγονός που από μόνο του στοιχειοθετεί την αναγκαιότητα πρόληψης ή/και άμεσης αντιμετώπισης των επιπλοκών αυτών.
Δυστυχώς όμως βιώνουμε ταυτόχρονα μια κρίση στους μηχανισμούς παροχής υπηρεσιών υγείας που καθιστά μια τέτοιου είδους πρόληψη ή/και έγκαιρη θεραπεία απαγορευτική και αναποτελεσματική (πατήστε στη φωτογραφία για μεγαλύτερη εικόνα).
Η αλματώδης πρόοδος της Νεογνολογίας έχει καταστήσει δυνατή την επιβίωση ιδιαιτέρως πρόωρων νεογνών. Δυστυχώς, τα πρόωρα αυτά νεογνά έχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης Aμφιβληστροειδοπάθεια της Προωρότητας.
Τι είναι η αμφιβληστροειδοπάθεια της Προωρότητας; Είναι μια πάθηση του αμφιβληστροειδούς, του χιτώνα που πληρεί το εσωτερικό του οφθαλμού. Πρόκειται – κατ’ ουσία – για μια διαταραχή της ανάπτυξης του δικτύου των αγγείων του αμφιβληστροειδούς με δυνητικά καταστροφικές συνέπειες για την μετέπειτα οπτική λειτουργία του οφθαλμού. Αφορά πρόωρα νεογνά με βάρος γέννησης < 1250 g και εβδομάδων κύησης < 32 (τελειόμηνη θεωρείται κύηση διάρκειας 38-42 εβδομάδων).
Για πολλές δεκαετίες το γλαύκωμα είχε ορισθεί ως αυξημένη πίεση εντός του οφθαλμού (ενδοφθάλμια πίεση) η οποία προοδευτικά οδηγεί σε απώλεια όρασης.
Και για πολλά έτη οι επιστήμονες γνώριζαν την ανεπάρκεια αυτής της θεώρησης, διότι πολλοί ασθενείς με αυξημένη ενδοφθάλμια πίεση ποτέ δεν αναπτύσσουν γλαύκωμα και επειδή 1 στους 3 ασθενείς με τη συγκεκριμένη νόσο έχουν φυσιολογικές ή ακόμα και χαμηλές πιέσεις εντός των οφθαλμών. Τα τελευταία έτη η επιστημονική κοινότητα προσπαθώντας να διαλευκάνει τα παραπάνω ερωτήματα καθιέρωσε μια νέα θεώρηση της νόσου.
